Zespół Krzak powstał na początku lat siedemdziesiątych, kiedy jako instrumentalny kwartet nagrał kilka utworów dla Polskiego Radia. W jego skład weszli tacy muzycy jak Jan Błędowski (skrzypce), Maciej Radziejewski (gitara), Jacek Gazda (bas) i Wojciech Grabiński (perkusja). W tym samym okresie zespół z powodzeniem konkurował z komercyjnymi wykonawcami a jego umiejętności potwierdziło zaangażowanie ich przez samego Czesława Niemena do nagrania albumu pt.: „Aerolit”.

Właściwa historia zespołu to lata 1975-1982 kiedy to działa najpopularniejszy, nadal instrumentalny, skład zespołu - Jan Błędowski (skrzypce), Jerzy Kawalec (gitara basowa), Leszek Winder (gitara) oraz grający od 1979 roku Andrzej Ryszka (perkusja). W 1981 roku po odejściu Błędowskiego trio - Jerzy Kawalec, Andrzej Ryszka, Leszek Winder – pozyskało stałego współpracownika w osobie gitarzysty Andrzeja Urnego (ex-Dżem), który po roku dołączył do grupy Perfect. W tym okresie zespół nagrał dwie złote płyty: „Krzak Blues Rock Band” (1981) i EP „Kawa Blues” (1981) a także „Paczka” (1982) i trzy single.

Kolejny z etapów historii zespołu obejmuje lata 1982-1983, w którym to instrumentalne trio Krzak przekształcało się stopniowo w siedmioosobowy skład. Grali w niej, obok wymienionej trójki, Ryszard Skibiński (harmonijka ustna, ex-Kasa Chorych), Antymos Apostolis (gitara, SBB), Leszek Dranicki (gitara, ex-Baszta) oraz Jorgos Skolias (wokal). 
W tym okresie z zespołem współpracowali okazjonalnie: wokalista Ryszard Riedel (Dżem), skrzypek Krzesimir Dębski (String Connection), trębacz Ziut Gralak (Tie Break) oraz organiści: Wojciech Karolak, Rafał Rękosiewicz i Józef Skrzek. Z tego okresu pochodzi LP „Krzak’i” (1983).

W drugiej połowie lat 70 – tych w oficjalnym obiegu rock w Polsce w zasadzie nie istniał. Na scenie pozostali jedynie Niemen, Breakout, Test i SBB Tymczasem w klubach studenckich i domach kultury młodzi ludzie tworzyli i konsumowali już zupełnie inną muzykę - rock we wszelkich odmianach.

6 sierpnia 1975 rok u w Bielsku-Białej debiutował nowy Krzak czyli Błędowski z

Leszkiem Winderem na gitarze i Jerzym Kawalcem na basie. Perkusistą był najpierw Janusz Ziomber, który pracował też z Józefem Skrzekiem. Jego miejsce przejmowali kolejno: Marek Surzyn (później u Tadeusza Nalepy, a obecnie jeden z najbardziej znanych muzyków sesyjnych), Jerzy Machnikowski (były muzyk grupy Exodus)oraz Wiktor Kierzkowski (później w zespole Skaldowie).
W styczniu 1979 roku nowym perkusistą został Andrzej Ryszka, który wcześniej trzykrotnie grał z grupą w zastępstwach. W ten sposób powstał najbardziej znany skład grupy Krzak.

13 lipca 1978 roku – w ramach Międzynarodowych Konfrontacji Muzycznych „Pop Session” w Sopocie – zorganizowany został pierwszy koncert pod hasłem „Muzyka Młodej Generacji”.
Spontanicznie powstał ruch, dzięki któremu w dwa lata później na polskiej estradzie rock królował już niepodzielnie. W koncercie obok grup: Drive z Krakowa, Heam (Marek Biliński i Wojciech Hoffman) z Poznania, Irjan (Irek Dudek) z Torunia, wystąpili również: Exodus z Warszawy, Kombi z Gdańska i Krzak z Katowic. Trzy ostatnie zespoły nazywamy dzisiaj sztandarowymi przedstawicielami tamtego ruchu.

23 lipca 1981 roku ostatni koncert z zespołem zagrał Jan Błędowski, a 21 maja 1983 roku po występie na festiwalu „Rock Arena” nazwa Krzak na kilkadziesiąt lat zniknęła z afisza a muzycy rozjechali się po świecie. Krzak mimo, że był zespołem instrumentalnym, stale trafiał do czołówki wszystkich ówczesnych plebiscytów na najpopularniejszych wykonawców polskiej sceny rockowej. Brak wokalisty zespół rekompensował niebywale profesjonalnymi koncertami. To najprawdopodobniej sprawiło, że ich pierwsza, najpopularniejsza do dzisiaj, płyta długogrająca była zapisem koncertu. Było to bardzo poważne wyzwanie, bowiem w tym czasie w Polsce płyt koncertowych się nie nagrywało. W sali widowiskowej klubu Riviera-Remont w Warszawie 20 i 21 grudnia 1979 roku odbyły się cztery, wyprzedane do ostatniego miejsca koncerty.

Longplay „Krzak Blues Rock Band” sprzedano w nakładzie 135 tysięcy egzemplarzy, za co zgodnie z ówczesnym przepisami należała się zespołowi nagroda - „Złota Płyta”, jednak z różnych powodów jej wręczenie nie doszło do skutku. W 1981 roku Krzak otrzymał jeszcze jedną „Złotą Płytę” za ep-kę „Kawa Blues” a poza wymienionymi już płytami grupa, w składzie z Błędowskim, wydała jeszcze trzy studyjne single.

KRZAK po raz ostatni wystąpił oficjalnie 21 maja 1983 roku na festiwalu Rock Arena w Poznaniu. Po śmierci Ryszarda Skibińskiego zespół w różnych składach zagrał jeszcze kilka koncertów klubowych w Berlinie Zachodnim i zawiesił działalność na ponad osiemnaście lat.

Niemal w dwudziestą rocznicę opisanych wydarzeń w archiwach Polskich Nagrań odnalezione zostały taśmy z zapisem wszystkich czterech koncertów, z których skompilowano pierwszy album grupy Krzak. Dzięki temu znalezisku powstał unikalny dokument, wydany w 2000 roku „Krzak Blues Rock Band Live”, który jest wiernym zapisem tamtych chwil, tamtej atmosfery, entuzjazmu i naturalnej dramaturgii koncertu. Trudno powiedzieć na ile wydanie tej właśnie nowej/starej płyty miało wpływ na eksperyment, który podjęło czterech mieszkających w różnych krańcach świata muzyków. W przeddzień tragicznych wydarzeń w Nowym Jorku, 9 września 2001 roku na scenie Stadthalle w Waltrop spotkali się: mieszkający w Niemczech Jan Błędowski, żyjący w Kanadzie Andrzej Ryszka oraz dwaj „zatwardziali” Ślązacy: Jerzy Kawalce i Leszek Winder. Okazało się, że czas się zatrzymał bo Krzak zagrał i zabrzmiał jak za najlepszych lat. Oznacza to, że dokładnie po 18 latach i 111 dniach milczenia otwarty został czwarty etap w karierze zespołu, który na pewno ma zapewnione miejsce w historii polskiego rocka.